Słownik pojęć pogrzebowych

Miejsce, w którym grzebie się zmarłych lub przechowuje prochy po ich kremacji. Cmentarze są jednym z przejawów kultu zmarłych. Zakładane już w czasach prehistorycznych, a sposób pochówku był charakterystyczny dla danej kultury. W starożytnym Egipcie powstawały rozległe nekropole z zespołami mastab, piramid i grobów skalnych (np. w Gizie). W antycznej Grecji i Rzymie często sytuowane wzdłuż dróg wiodących do miasta. Specyficznymi formami cmentarzy rzymskich były kolumbaria i katakumby.
Chrześcijaństwo wprowadziło zwyczaj grzebania zwłok na poświęconym terenie przylegającym do kościoła (także wewnątrz murów miejskich). Reprezentacyjną formą cmentarza we Włoszech było campo santo. Od średniowiecza cmentarze przenoszono poza mury miejskie. W XVIII-XIX w. zakładano cmentarze na terenach podmiejskich. Projektowali je wybitni architekci nadając im charakter parkowy i wyposażając w kaplice grobowe (cmentarz Powązkowski w Warszawie, cmentarz Rakowicki w Krakowie, Pere Lachaise w Paryżu).
W okresie I i II wojny światowej wybudowano na terenach wielkich bitew szereg cmentarzy wojennych (Verdun we Francji, Monte Cassino we Włoszech). Na ziemiach polskich do tego typu należy kilkaset różnej wielkości cmentarzy wojennych (głównie w Beskidzie Niskim), wybudowanych przez rząd Austro-Węgier dla wszystkich poległych w czasie ofensywy państw centralnych (1915) na froncie wschodnim.